Hans de Boer Blog

Hans de Boer Blog

Hoe werkt het

Lees hier mijn ervaringen tijdens mijn "visdagen". U kunt alleen reacties plaatsen als u een geregistreerd gebruiker bent. Wilt u gebruiker worden? Mail naar info@poask.com. Verslagen zijn op jaartal te sorteren. Wanneer u zich abonneert op een RSS feed krijgt u automatisch bericht als er nieuwe berichten zijn. De producten waar wij mee vissen zijn te verkrijgen via www.poask.nl

31 dec 2011

2011Geplaatst door Hans zo, januari 01, 2012 07:21:22

“Morgen nog even vissen?”, luidde de tekst van het SMS-je wat ik van mijn broer Sjouke gisteren mocht ontvangen. Om even over half negen gleed de boot te water en op de Swette aangekomen gingen twee Screaming Devils en een Timber Tiger over boord. Op het eerste stuk wat we afvisten vroeg Sjouke me of ik hier wel eens wat gevangen had. Ik antwoordde dat ik wel eens wat gevangen had maar eigenlijk nooit iets boven de 50 cm. Nauwelijks had ik deze woorden uitgesproken of de bijhengel dreunde werkelijk krom. Snel draaide ik de handhengel in en haalde de hengel uit de steun om die vervolgens door te geven aan Sjouke. Vakkundig drilde hij de mooie snoek uit. Na de handlanding werd de snoek even gemeten. De openingsscore van vandaag was 97 cm. Een prachtige winter snoek! Je dag is meteen geslaagd en dat mocht ook wel. Vergeleken met gisteren was er niet veel aan het weer. Een smerige miezerige regen daalde gestaag neer en maakte filmen praktisch onmogelijk. Door toch regelmatig de lens een beetje af te nemen trachtte ik nog een aantal plaatjes te schieten. De tweede snoek kwam vanonder een treurwilg en werd niets ontziend gegrepen door een mooie zeventiger. Even later was het de beurt aan de Timber Tiger die tot dan toe snoekloos was gebleven. Een mooie zeventiger kwam wederom in de boot. We maakten een uitstapje naar onbekend water maar daar bleek het water zodanig troebel te zijn door het malen van een gemaal dat vissen nauwelijks mogelijk was. Terug op de “main route” maakten we nog een aantal rondes door een dorpje. Een aanbeet op de bijhengel loste zichzelf maar kort daarna scoorde de Timber Tiger een 81 cm mopskop snoek. Ondanks de handicap een gezonde snoek die geen moeite had met deze aangeboden plug. Na een klein rondje scoorde Sjouke op praktisch dezelfde plaats een 84 cm poldergenot. Ook wederom een schitterende wintersnoek. Omdat we natuurlijk ook nog een aantal oliebollen wilden proeven maakten we tegen tweeën er een einde aan, maar niet voordat Sjouke de zesde en afsluitende snoek van vandaag en dit jaar had gevangen. Op de valreep nog zes snoeken dus. Goed uiteinde!

  • Reacties(0)//blog.poask.com/#post322

30 dec 2011

2011Geplaatst door Hans za, december 31, 2011 10:05:40

Vanmorgen om even over de klok van achten stapte Jacob bij mij in de auto. Hoewel we eigenlijk een ander water op het oog hadden trailerden we toch in Mantgum. Daarvoor waren twee redenen. De eerste was dat ik mijn kentekenplaat voor mijn trailer op de geleende aanhanger had laten zitten en ik dus niet kon rijden. Ten tweede was het me opgevallen dat het water afgelopen week aanmerkelijk helderder was geworden op het lokale water. Vandaar dat ik het daar ook wel zag zitten. Jacob had ook geen bezwaar dus we voeren naar de Swette en begonnen met vissen. Jacob opende de score met een maatse snoek. Daarna was het drie kwartier stil maar toen was daar nummer twee en wederom voor Jacob. Kort daarom was het mijn beurt en kon ik vlak voor een brug een mooie snoek haken. De volgende brug bracht nummer vier in de boot en hing wederom aan de hengel van Jacob. We voeren een dorpje door en ontdekten een doorgang. Daar schoten de snoeken voor de boot uit op de aasvis die we aan het opjagen waren. Maar de snoek die men ziet, vangt men meestal niet! Deze waarheid uit de oude doos werd bevestigd door het resultaat. Van de tien snoeken die we zagen wegspatten vingen we er uiteindelijk maar één. Een mooie zestiger. Daarna verkasten we een stukje en gingen een bepaald onooglijk vaartje in. Daar scoorden we twee snoeken achter elkaar. Frappant was dat ik dat slootje gisteren nog met Popke stond af te vissen. Nu vingen we twee snoeken op een plaats waar we gisteren goed hadden staan gooien. Onder de spoorbrug waar Jacob nu een snoek ving had ik gister zeker twintig worpen gemaakt. Maar dat is vissen. Op de terugweg kwamen daar nog een drietal, formaat bierfles, snoeken bij. Daarna werd het langzamerhand tijd dat we de terugtocht gingen aanvangen. Toch moesten we een drietal zijstukken even aan een nader onderzoek onderwerpen. Dat bleek tot vier keer toe succesvol. Daarmee het dag totaal op veertien brengend. Op de terugreis misten we allebeide nog een mooie snoek. Frappant is dat, scherpe haken, beukende hengel en vervolgens toch losschieten. Het hoort er allemaal bij. We mochten niet klagen want het weer zat ons toch ook al mee vandaag. Na één buitje in de ochtend hebben de rest van de dag alleen maar zonnig weer gehad.

  • Reacties(0)//blog.poask.com/#post320

29 dec 2011

2011Geplaatst door Hans do, december 29, 2011 09:06:01

Met de voorspellingen in het achterhoofd spraken Popke en ik gisteravond af om het rond koffietijd eens even aan te kijken en te besluiten wat te doen vandaag. Zo gebeurde het en ondanks de voorspellingen leek het weer best aardig. OK er stond een stevige bries maar de voorspelde regen liet lang op zich wachten. We besloten het vanaf de kant te gaan proberen. Enige weken geleden, op onze topdag, hadden we een mooi vaartje gezien wat ook goed vanaf de kant te bevissen was. Daar gingen we naar toe. Ik monteerde de camera weer op mijn rugzak en kwam achteraf tot de conclusie, te hoog, maar de volgende keer beter. Hoewel het vaartje van voldoende helder water voorzien was kregen we slechts één aanbeet. En wel van het formaat bierfles! Maar snoek is snoek dus we waren allang blij. Ondanks verwoede pogingen konden we in dat vaartje geen snoek meer verleiden. We verkasten een stukje en kregen bij een dam een drietal snoeken te zien. Drie keer een aanbeet van onmiskenbaar twee verschillende snoeken. Maar vangen ho maar. Achteraf bekeken denk ik dat het aan het feit lag dat we niet aan het filmen waren maar dat ter zijde. Over filmen gesproken. Tot drie keer toe kwamen mensen hun huis uit om te vragen wat dat vreemde ding op mijn rugzak was. Popke is altijd ad rem en verklaarde onmiddellijk dat we alles moeten filmen omdat onze vrouwen anders niet geloven dat we zijn wezen vissen. Speciaal met dit soort weersomstandigheden. “Se tinke dat wy dan in de kroech sitte!” Alle personen namen deze verklaring voor waar aan. Prachtig hoe je mensen dingen kunt doen geloven. Maar goed, drie missers die niet nog eens te verleiden waren. We verkasten wederom. Nauwelijks had Popke zijn aasje het water geraakt of ik hoorde Popke roepen. Ik ging op een looppasje in zijn richting om te zien dat hij een prachtige snoek gehaakt had. Ik hielp hem met landen. De snoek, 97 cm lang, was een plaatje van een dame. Mooi dik en prachtig om te zien. Na meten en de nodige bewondering weer terug in haar element. Hierna hielden we het voor gezien. Lekker twee uurtjes buiten geweest en dat leverde twee snoeken op.

  • Reacties(0)//blog.poask.com/#post319

24 dec 2011

2011Geplaatst door Hans za, december 24, 2011 07:01:11

Wie mij vandaag op de namiddag langs de vaart zag schuiven moet gedacht hebben met een bijzonder figuur te maken te hebben. Een rugzak met daarop een statief en een camera. Het moet er wel kolderiek hebben uitgezien. Ik moet zeggen dat het een experiment was om eens te kijken of ik het “old school” spinnen op een leuke manier in beeld kan brengen. Kijk naar het filmpje en oordeel zelf. Ik heb er nog we ideeën over en zal die in de toekomst nog eens tie gaan passen. Voorlopig concludeer ik dan de camera iets hoger kan en dat het maar goed is dat ik een muts op heb anders zou de film, gezien de geringe hoeveelheid haar op de achterzijde van mijn schedel, ongetwijfeld voor overbelichte beelden hebben gezorgd. Ik vis met de oude vertrouwde Poask-4 spinner achter een spinstang en een anti-kink loodje. Ik kies een watertje wat ik uit het verleden ken. Prachtig helder maar geen snoek te bekennen. Ik moet denken aan de oude wijsheid van mijn vader: “Binnen tien worpen geen aanbeet, dan wordt het niet een beste dag!” Toch houd ik even vol maar, als ik na een half uurtje geen enkele tik heb waargenomen, in een watertje wat me doorgaans wel een snoekje of vijf opleverde in het verleden, besluit ik te verkassen. Ik ben snel op de andere stek. Ik loop naar de duiker en plaats mijn eerste worp aan de linker zijde. Ik verkas naar de overzijde en werp mijn spinnertje op een plaats, waar ik de laatste keer dat ik met Popke 32 snoeken ving de grootste miste. Ik draai een meter en toen hing de snoek er al aan. Ik voer een mooie dril uit en land de snoek. Enfin er is beeldmateriaal van. De snoek heeft de spinner van achter aangevallen. Met mijn camera op mijn rug, buk ik en probeer ik rekening te houden met de stand. Helaas zit mijn dikke kop teveel in de weg om een totaal shot van de dril te laten zien maar verder ben ik niet ontevreden. De snoek is tegen de tachtig centimeter. Benieuwd naar de resultaten rijd ik naar huis en bekijk de beelden. Ietsje hoger de volgende keer.

  • Reacties(1)//blog.poask.com/#post318

18 dec 2011

2011Geplaatst door Hans zo, december 18, 2011 06:35:45

Vandaag vis ik met mijn broer. Het is een tijdje geleden dat we bij elkaar in de boot gezeten hebben en dus valt er het nodige bij te praten. De weersomstandigheden zijn prima maar het water is door de vele regenval behoorlijk troebel geworden. Geen goed teken maar toch lukt het Sjouke om een snoek te verschalken. De screaming devil haakt een vijfenvijftig centimeter snoek. De weeromstandigheden wisselen, zon en buien wisselen elkaar af. Genietend van oer-Hollandse luchten zoeken we onze weg over het water. Op de geëigende stekken laten de snoeken het afweten. We besluiten de hengeldruk op een traject wat op te voeren door er herhaaldelijk over heen te vissen. Het mag niet baten. Timber Tigers, Screaming Devils in welke kleur dan ook, ze blijken niet in staat een vis te verleiden. Uiteindelijk wijk ik uit naar een lokaal watertje waar het dan nog lukt een snoekje te verleiden. Met handen als kooltjes typ ik een kort verslag en monteer ik een dito filmpje. Dagen als deze maken dat je dagen op een andere manier waardeert.



  • Reacties(0)//blog.poask.com/#post317

11 dec 2011

2011Geplaatst door Hans zo, december 11, 2011 07:15:57

Omdat vissen nooit echt verveeld en omdat Popke vanmorgen nog even een bakkie kwam doen, besloten we vanmiddag in het dorp de snoekbaarsstand eens te inventariseren. Daartoe stapte ik een uurtje bij Popke in de boot die toen al er een dik half uur op had zitten. Een dik half uur, verticalen, zonder ook maar een stootje te voelen. Ik besloot dat ik daar dan maar verandering in moest brengen en monteerde een dode blankvoorn op mijn fireball. Maar ook al sprak ik de magische woorden dat ik het wel eens even voor zou doen, ik bleek niet in staat om de daad bij het woord te voegen. We volhardden in onze pogingen maar we werden niet beloond. Na anderhalf uur hadden we het wel gezien. “Dan moatte de Timber Tigers der mar efkes oan”, sprak Popke. Ik mocht er gelukkig één lenen van Popke want mijn doosje stond nog thuis. Na nauwelijks vijftig meter varen was het Popke die vlak na een brug een mooie snoek haakte. Ik moest er tot het einde toe op wachten maar toen ik voor de derde keer mijn Timber Tigertje in de duiker parkeerde, kon vriend Esox de verleiding niet langer weerstaan. Twee snoeken in twee uur.

  • Reacties(0)//blog.poask.com/#post316

10 dec 2011

2011Geplaatst door Hans za, december 10, 2011 20:29:24

Sinterklaas is het land uit, de jaarvergadering van IIsklub De Twa Doarpen (www.detwadoarpen.nl) ligt weer achter ons en na het regenfestijn van afgelopen week leek er nu een droge dag in onze visavonturen aan te komen. Met ons bedoel ik Popke en mijzelf. Vandaag zoeken we het in de combinatie van slepen en vertikalen waarbij het slepen alleen toegepast wordt ten tijde van de verplaatsing van de ene naar de andere verticaal stek en dan alleen nog als het water ons aanstaat. Een verticaal dag dus met een gerede kans op snoekbaars. Met de kerstdagen in het verschiet kon daar zomaar eens een van op de menukaart voor een dezer dagen belanden maar eerst maar eens naar het water. Over water gesproken, er was natuurlijk de afgelopen week genoeg gevallen en met de zuidwester van de afgelopen dag was het moeilijk spuien. Het viswater stond dan ook zo’n 30 cm hoger dan normaal. We begonnen met een stukje slepen. Popke scoorde een mooie baars en opende daarmee de score. Niet lang daarna ging er bij mij een snoek aan hangen. We voeren onder een bruggetje door waar net op dat moment een niet onaantrekkelijke blondine over heen fietste. Ze groette ons vriendelijk en vroeg of we het niet koud hadden. We antwoordden dat we het, bij het ontvangen van vriendelijk groeten van een mooie vrouw, onmiddellijk weer warm hadden en vroegen nog of ze een ’s middags om drie uur nog een keer over de brug wilde fietsten omdat we het dan echt nodig hadden. Gul lachend fietste ze door met de mededeling haar best te zullen doen. “Kijk”’ zei Popke,” we weten wel hoe het hoort!” We boomden nog even door over dit voorval. Zo in de trant van, ze komt straks thuis en dan vertelt ze haar man van twee zeer vriendelijke vissers, die wél attent waren op het feit dat ze er zo verzorgt uitziet etc. Het leidt te ver om hier een volledig verslag van te doen en is ook alleen maar bedoelt ter illustratie van de sfeer. Op de eerste snoekbaars stek liet Popke meteen even zien waarom hij dat een snoekbaars stek noemt, hij ving een mooie snoekbaars en ik besloot deze onmiddellijk aan het menu van tweede kerstdag toe te voegen. Ondanks het feit dat de aanbeet snoeihard was en het er dus op leek dat de snoekbaarzen wel actief waren, bleven verdere aanbeten op deze stek beperkt tot nog een misser. We verkasten weer een stukje en in een jachthaven wist Popke wederom een snoekbaars te scoren. Daarna bleef het ook hier stil dus door naar de volgende stek. Daar stond de wind in de lengte richting van het traject en met de volle windkracht op onze leden merkten we pas hoe koud het eigenlijk was. Popke tikte nog een snoekbaars vast en miste even later ook nog een. Warme koffie ten spijt, het echt warm houden lukte me niet en omdat de aanbeten ook niet denderend waren verslapte mijn concentratie. Het had tot gevolg dat ik nog een tweetal missers had. Popke ving er nog wel een snoekbaarsje bij. Gelukkig had Popke nog een thermoskan met een verantwoorde opkikker in de tas. Met een kom snert en een broodje ei kwam er weer wat warmte in het lichaam. Popke scoorde wederom een snoekbaars. Hoewel we hoopvol waren bleven ook nu verdere aanbeten uit. We verkasten en het laatste stukje op weg naar de trailerhelling wilden we nog een aantal bruggen afvissen. Daar scoorde ik nog een snoek aan een fireball en even later nog een snoekbaarsje op een dode spiering. Tegen het schemeren trailerden we de boot en met de mededeling dat de verwarming van mij wel op kernsplitsing mocht, reden we naar huis. Een mooie koude visdag met negen vissen. 's Middags om drie uur reed er niemand over de brug.

smiley



  • Reacties(0)//blog.poask.com/#post315

3 dec 2011

2011Geplaatst door Hans za, december 03, 2011 23:05:56

“Hondenweer voorspellen ze!”, zei ik tegen Popke toen we op vrijdag nog even de afspraak voor vandaag definitief maakten. De voorspellingen kwamen uit. Snoei harde wind maakten dat mijn weerstation voor het eerst een waarschuwing piepte in verband met de windkracht. Maar goed, afspraak is afspraak dus ik begon de boot in gereedheid te brengen. Buiten overwoog ik nog even te telefoon te pakken en Popke te bellen om er toch maar van af te zien. Ik weet, ik heb vaak gezegd dat slecht weer niet bestaat, slechts slechte kleding, dus ik moest de daad bij het woord voegen. Toch pakte ik nog even de spuitbus met “waterdichtspray” en voorzag mijn jas van een extra coating. Om negen uur gleed de boot te water en kon onze visdag beginnen. Ik koos een koers recht tegen de wind in. Daardoor beperkte ik mijzelf wat op het gebied van filmen want recht tegen de regen in filmen gaat niet. De eerste beelden zijn dus wat beperkt. Al snel scoort Popke een drietal snoeken. De hatelijk nul is weg en ik mis geheel volgens traditie mijn eerste aanbeet. Natuurlijk een dikke snoek maar dat ter zijde. We vervolgen onze tocht, krijgen bakken met water over ons uitgestort en ik ben blij dat ik mijn hoedje op heb zodat mijn ogen beschermt zijn tegen de striemende wind die de dikke druppels als hagel laat aanvoelen. Maar de snoeken zijn los! Dit blijkt wel uit het feit dat Popke bijna alle vissen vangt. De eerste pluggen worden dus nietsontziend genomen. Ervaring leert dat er op zulke dagen weinig tot geen grote snoeken aan gaan hangen en die ene die het dan wel probeert had ik al verspeeld. Gelukkig scoorde Popke nog een mooi exemplaar. Ze is onder water te zien in het filmpje. Midden op de dag viel ineens de wind volledig weg en ik verwachte een verandering van windrichting, maar dat gebeurde niet. Ze wakkerde weer aan en de lucht brak. Dat was net op het moment dat we dat even nodig hadden. De elementen hadden even vat op ons gekregen. Inmiddels was de teller opgelopen naar een negentien snoeken. We deden ons best. Ik had nog een extra optie ingebouwd. In een klein onooglijk slootje moesten we nog wel een stuk of vijf kunnen vangen. Het werden er tien en de magische dertig, een getal wat ik ooit eens op een visvakantie in Denemarken op één dag wist te vangen, kwam in zicht. Popke was degene die de grens van dertig aantikte. Het was een frappant moment! Wie de filmpjes regelmatig bekijkt ziet dat hij ene oplettende visser is. Soms vanuit het niets registreert hij aanbeten, zeker tijdens het verticalen. Dat zelfs de beste visser wel eens zijn concentratie verliest is te zien aan het einde van het filmpje. Zijn reactiesnelheid is nog als vanouds! Ook nummer eenendertig kwam voor zijn rekening. Ik sloot de dag af met de laatste snoek. Tweeëndertig exemplaren van de Esox familie op een dag! Ik moet daarbij nog vermelden dat ik het exacte aantal pas kon vaststellen na het terugkijken, weleens waar versneld, van de beelden van deze dag. Met een turf briefje erbij nota bene.

  • Reacties(0)//blog.poask.com/#post314

27 nov 2011

2011Geplaatst door Hans zo, november 27, 2011 06:25:54

Het is net licht geworden als ik de trailer langzaam achteruit rijdt naar de helling. Jan zit nog aan het ontbijt en steekt de hand op. Gisteren was hij nog even bij me en vertelde me toen dat ook hij vandaag nog even ging vissen. We zouden elkaar later nog even kort zien. Ik begin geheel tegen de gewoonte in meteen te vissen en dat levert meteen een mooie snoek op. Even buiten het dorp is het de bijhengel die een snoek arresteert. Ik moet nog naar “het nieuwe land” en ik heb al twee snoeken in de boot. Het is er weer voor denk ik. Mijn vader hield er wel van, harde wind uit het zuidwesten en afwisselend opklaringen en bewolking. Als je dan met een spinnertje in de weer moet is er niet veel aan. Nauwkeurig werpen kun je wel vergeten laat staan dat het gevoel er is. Vandaag vis ik dus maar met pluggen en ik heb met de boot soms houden en keren. Maar eenmaal op de Swette aangekomen, ik ben net door Jan en Tjitte ingehaald, haak ik snoek nummer drie. Het water is weer schitterend helder en mijn verwachtingen zijn ineens hoog gespannen. Toch duurt het een behoorlijke tijd voor ik weer een aanbeet krijg. Dan ineens wil het even lekker doorlopen en vang ik er drie achter elkaar. Zo lopen de aantal ras op. Ik draai een zijsloot op en krijg een mooie aanbeet die ik mis. Jammer maar niet alles kan hangen. Verderop in de vaart dreunt de hengel krom. Het is een mooie snoek weet ik onmiddellijk. Ik stuur de boot maar de rietkraag in want anders is er geen controleren aan. Ik vang de snoek en schat haar net tegen de negentig centimeter. Even verderop is het weer raak. Een kleinere maar mooie snoek. Het weer veranderd. De wind rukt uit alle macht aan de rietkragen waardoor er veel riet op het water ligt. Mezen, met name pimpelmezen, weten schijnbaar dat het nu goed toeven is in de rietkragen en maken gebruik van de afgebroken stengels. Ze inspecteren ze op voedsel. Zo zie je maar dat een rietkraag meerdere functie heeft en er niet louter ter decoratie staat. Regen valt nu gestaag en ik heb er spijt van dat ik mijn hoed niet opgezet heb. Knipperend met de ogen probeer ik koers te houden in de windkracht 8 die van voeren blaast. Het voordeel van harde wind is dat de buien zo voorbij zijn en ik keer de boot en vis het traject terug. Nu zullen er niet meteen regendruppels op de lens van de camera komen. Ik vis terug en kom weer bij de brug waar ik op de heenreis al een snoekje ving. Vlak voor de brug piept de camera zes keer ten teken dat de batterijen leeg zijn en schakelt vervolgens uit. Ik besluit niet meteen de batterijen te vervangen maar de wachten tot na de brug waar ik in de luwte kan liggen. Ik krijg onder de brug een mooie aanbeet en haak een 102 cm snoek. Een pracht exemplaar waar helaas geen beeldmateriaal van is. Soms maak je keuzes……? Het is inmiddels even na de klok van enen als ik het laatste snoekje van vandaag vang. Ik heb afgesproken nog even naar de stad te gaan met het gezin. In Leeuwarden koop ik iets van carbon, het is een badminton racket.

  • Reacties(0)//blog.poask.com/#post313

20 nov 2011

2011Geplaatst door Hans zo, november 20, 2011 08:08:01

Toen ik op vrijdagavond aan mijn eerste Hoegaarden zat te nippen ging de achterdeur open en kwam Popke even vragen hoe het geweest was en natuurlijk om even verslag te doen van zijn vis avonturen. Grote aantallen op het IJ en mooie vangsten in Friesland. Het e-mailtje van Jan Boonstra die terloops even berichtte dat hij een “visje” van 128 cm had gevangen had ook al zijn invloed gehad op mijn visbehoefte. En Popke had nog maar nauwelijks zijn hielen gelicht of Sjirk kwam met eenzelfde boodschap de achterdeur binnen. Hij lustte ook wel een biertje en kon toen even uitgebreid verslag doen van zijn belevenissen van de afgelopen drie weken en die liepen van 95 tot en met de 107 cm. Voorwaar erg aanlokkelijk om onmiddellijk in de boot te stappen en de pluggen te water te laten maar het zat er niet in op zaterdag. Productie moest er gedraaid worden. Vandaar dat we pas op de zondag het water op konden. We zijn mijn vrouw en ik. We vetrekken niet te vroeg en varen om tien uur Mantgum uit. Op de Mantgummervaart komen we er achter dat het plaatselijk kouder is geweest dan we op het eerste gezicht vermoedden. IJs brekend bereiken we de Swette. Die zal toch wel ijsvrij zijn? Maar in de ochtend is daar geen sprake van. Het maakt het vissen op grote delen onmogelijk en dus moeten we ook hier eerst ijs breken. Een collega visser informeert ons over de toestand verderop. Daar ligt het helemaal dicht. Toch wil ik die kant op en we breken ons een weg door drie millimeter ijs in de richting van Leeuwarden. Daar is dan eindelijk een mooi ijsvrij stuk. De elektromotor werd gekanteld en het slepen kon beginnen. Met name de nieuwe Timber Tiger kleur 224 (PUMPKIN SEED) moest natuurlijk even getest worden. Mijn vrouw kreeg de eer om dat te doen. Maar wat we ook probeerden in deze kleine, mistige en waterkoude wereld, snoeken gaven geen sjoege. Totdat de bijhengel ineens begon rammelen en er zomaar een snoekje aan ging hangen maar daarna weer de spreekwoordelijke ijzige stilte in zowel het weer als de vangsten. Net als mijn vrouw het even nodig heeft, ze zit te rillen en heeft dus dringend behoefte aan een aanbeet, gebeurt het ook. Een mooie tachtiger gaat als een zak aan de Timber Tiger hangen om zich daarna enorm te verweren tegen de vreemde situatie waarin ze zich plots bevindt. Ik schiet wat onderwater opnames van dit dier en ik moet zeggen dat ze behoorlijk gelukt zijn. Dit was de opsteker die ze nodig had want ze weet er in het resterende deel van onze vistrip nog twee te scoren. Mijn plug blijft onberoerd maar het maakt me niets uit. We traileren met de nodige problemen, vanwege een gladde helling, de boot en zijn om even over tweeën weer thuis. De blu ray van Harry Potter, is de zondagmiddag invulling die ervoor zorgt dat onze botten weer langzaam de normale temperatuur aannemen. Heerlijk vier uurtjes gevist.

  • Reacties(0)//blog.poask.com/#post312
Volgende »